Cicoria cimata..znaczy przerośnięta sałata..;)

sobie zadobyłem wczoraj takie zielsko..tutaj jest to przysmak i nazywa się cicoria cimata..nie mylić z puntarelle, które nazywają się tak samo..
po polskiemu to jest po prostu przerośnięta cykoria catalonia , którą to w Polsce, jeśli już dojdzie do takowego momentu, że wyrośnie pewnie się daje królikom, albo zaoruje..;)

znowu pewnie tydzień będę jadł, bo mnie mój znajomy warzywniak przecenił i załadował pełną reklamówkę..:D
obgotowałem w osolonej wodzie z octem winnym, odsączyłem..walnąłem na oliwę z czosnkiem i anchois..podlałem balsamico..zredukowałem..srujnąłem bianco..zredukowałem wrzuciłem pomidory i poddusiłem..pieprz sól do smaku.. i oczywiście pecorino coby po bożemu było..;)

a do tego bułka i pierś kurczaka z grilla z trójkolorowym pieprzem, oliwą i balsamico, bo szefowa działu mięsnego stwierdziła, że plasterkiem to ja się nie najem..;D

ryba w warzywach..;)

miałem w planie na dzisiaj rybę po grecku...ale mi nie wyszła...:(
utarłem marchew

i tak mi się jakoś rozpędziło...

usmażyłem tego ryba ..

potem na tę samą oliwę wrzuciłem cebulę, czosnek, peperoncino i pieprz biały..

dekielek mi odpadł..od pieprzu znaczy się..;)
wlałem szklankę passaty i szklankę wody i gotowałem 10 minut..a potem wrzuciłem warzywa..

potem przykryłem tym wszystkim rybę..

pogotowałem trochę..

i już nie mam bianco..;((

to danie komponuje się bardzo dobrze z polentą..;)

wyłudzone przepisy odsłona 6... cucina della Caterina...;))

Nie mam niestety ostatnio czasu na gotowanie, ale za to oddałem się "wyłudzactwu" a moimi "ofiarami" była rodzina nieco zgermanizowanych Sycylijczyków...;)
Kuchnia Pani Katarzyny jest prosta, ekonomiczna, ale i pełna smaku...

Parmiggiana
w odróżnieniu od tej, do której jestem przyzwyczajony w tej nie ma mozzarelli...
 

 

Minestra 

 

dla mnie nowość jeśli chodzi o kuchnię włoską i podejrzewam lekki wpływ niemiecki : cukinia, ziemniaki, bakłażan,pomidory, makaron i kawałki mięsa... w tonacji pikantnej z dużą ilością pieprzu i peperoncino...

makaron oczywiście gotowany oddzielnie...

i to akurat danie będę musiał wypróbować we własnej kuchni...:)

 

Pasta al forno 

w wersji mi znanej pełna jest pulpetów, a sos wzbogacony jest o mięso mielone...

w tej wersji tego brak  co w obliczu panujących upałów jest raczej na plus...:)

 

Orecchiette con rucola 
orecchiette domowej roboty... głęboki ukłon, bo osobiście nie mam do tego cierpliwości i rukola...najpierw obgotowana i podsmażona na oliwie z czosnkiem, a następnie podduszona z sosem pomidorowym na wywarze mięsnym...

 

które to mięso posłużyło jako podstawę drugiego dania...;)  

to danie również wypróbuję samodzielnie...:))

 

 Spadhetti aglio olio

nieco rozrzedzona wersja klasyki...;)

 

Zapiekanka warzywna

bakłażan, ziemniaki, cukinia i pomidory stanowią podstawę tego dania...

 

 Pasta piselli

w odróżnieniu od znanej mi wersji zawiera ziemniaki, co w sumie nie jest wadą...:))

 

Jagnię...

podsmażone na oliwie i następnie duszone z dodatkiem ziemniaków i cienkich końskich kiełbasek stanowiło prawdziwą ucztę smakową... 

pomidory, kapary i pieprz...;) 

 

Kwiaty cukinii
dodatek proszku do pieczenia do ciasta pozwolił na uzyskanie jego pulchności i delikatności...:)

 

pasta con riccotta...

chyba prostsze jest tylko polanie makaronu oliwą...;)

scamorza i pikantna neapolitańska kiełbasa...

panzerotti fritti...

Bucatini con bietola
  te spaghetti w którym jakiś kretyn dziurki porobił...wyśmienite...z burakiem naciowym...:))

Powiedzmy pizza fritta...;))

Od razu wyjaśnię skąd mi się wziął tak wątpliwy tytuł posta...;)
Podczas moich zabaw z ciastem drożdżowym o różnej konsystencji , ale zawsze zbliżonym do oryginału pizzowego składem zacząłem się zastanawiać co by było gdybym tak sobie na głębokim oleju coś zmajstrował...
zacząłem szperać w necie i wynalazłem... znaczy wynalazłem , że co niektórzy nawet całkiem podobne do pączków produkty określają mianem pizza fritta... więc zostawmy nazewnictwo i zacznijmy zabawę...:))

Ciasto przygotowałem jak na tradycyjną pizzę...

podzieliłem na kuleczki i zostawiłem do wyrośnięcia...:))

i tak naprawdę w tym miejscu, a nawet o jeden krok wstecz powinno się rozpocząć inny temat...

otóż połowę przygotowanego ciasta wymieszałem z gotowaną cykorią...;))

wracamy jednak do naszych kuleczek... kiedy wielkością zbliżyły się do piłeczek pingpongowych rozpłaszczyłem palcami i uformowałem malutki placek...

który następnie rzuciłem na rozgrzany olej...

 

nasza pizzella prawie gotowa...na wierzch można położyć wszystko co komu do głowy przyjdzie , pamiętając jednak, że nie przewidziana jest dalsza obróbka cieplna...może ewentualne podgrzanie w celu roztopienia sera, więc nie należy kłaść produktów wymagających gotowania...:)

Jak już się okazało, że narobiłem sobie kilkanaście takich podkładek pizzowych, pomyślałem jakby to było, gdyby tak zamknąć farsz wewnątrz...;) 

na rozklepany placuszek położyłem anchois i pocięte listki tymianku 

 

Kilka placuszków przekształciłem w baloniki z ciasta... puste w środku... napełniłem je farszem już po usmażeniu... w razie konieczności można je podgrzać na patelni...

Co prawda inwencja jeszcze mi się nie wyczerpała, ale przygotowane ciasto tak... ;)

pozostały do usmażenia jedynie kuleczki cykoriowe...

Niestety nie jestem w stanie podać właściwych i niepodważalnych nazw dla powyższych dań... w różnych regionach Włoch używa się odmiennych, dlatego pizza fritta, czyli smażona będzie najbardziej prawdziwą...

W rowie znalezione...;)) boćwina po raz n-ty...

Obawiałem się, że po okresie niskiej temperatury nic godnego włożenia do garnka nie znajdę, ale...
znalazłem boćwinę..;))
wiem... była już... ale jeszcze nie w tym wydaniu...;))
Myślą przewodnią było przygotowanie jakiejś przekąski...tak do wina...żeby sobie od czasu do czasu przegryźć małe co nieco...:)

Ale wracajmy do kuchni...
 oddzieliłem liście od łodyżek, umyłem i ugotowałem osobno w posolonej wodzie...
wyjąłem i odsączyłem...

Nie chodzi mi tutaj o sprzedawanie przepisu, ale o pokazanie jak można szybko, niskim nakładem kosztów i czasu zrobić w kuchni coś dobrego ...
kiedyś w ramach zakładu przygotowałem ucztę z 10 potraw z ziemniaka... kazda miała inny smak i inny wygląd, a mój rywal po spróbowaniu piątej z rzędu przestał zadawać już pytanie : " z czego to jest...??"

 następnie posiekałem cebulę i czosnek... i połowę wrzuciłem na rozgrzaną oliwę od baby z dodatkiem olio santo i peperoncino...
pozostałą cebulę dorzuciłem do liści, a czosnek na patelnię z oliwą od baby i olio santo...;))

do liści dorzuciłem posiekane kapary , a do rondelka z peperoncino w całości...
w momencie kiedy czosnek był zeszklony dorzuciłem tam liści... do rondelka z cebulą natomiast łodyżki...

liście po z aromatyzowaniu ich wyrzuciłem na miskę, a do rondelka z łodyżkami dodałem posiekanych pomidorów...

 

poddusiłem nieco i starłem pecorino...

połowę pecorino wrzuciłem do miski z liśćmi, dodałem jajko, gałki muszkatołowej  i popieprzyłem...

 no i wymiąchałem oczywiście, a nawet dodałem nieco bułki tartej dla uzyskania właściwej konsystencji ...

 

Łodyżki wyłączyłem popieprzyłem i dodałem pecorino... z liści natomiast ulepiłem kuleczki i usmażyłem na głębokim oleju..:))

 

O ile pierwsze smaczniejsze jest na ciepło...dając jednak kilka minut na przejście smakami, o tyle kuleczki można z powodzeniem zjadać na zimno..:))

jeszcze taka drobna uwaga techniczna... jeśli komuś nie odpowiada wygląd zewnętrzny kuleczek wystarczy je obtoczyć w jajku i bułce tartej..ja użyłem tylko mąki, więc wyszły w kolorze maskującym..;))